Featured TRAVEL

‘HET LEED DAT TREINREIZEN HEET’

november 6, 2016

De Utrechtse Alexandra Dijkstra is parttime grappenmaakster, fulltime hakkenverslaafde en voor Tête-à-Tête houdt ze iedere maand een eigen column bij. Vandaag: haar haat/liefde verhouding met de NS.

‘Mag ik anders óp je koffer zitten?’ Ik vroeg het haar beleefd. Zo ontving de dame in kwestie het niet. Al zuchtend en steunend griste ze haar halve inboedel bij elkaar die maar liefst drie zitplekken blokkeerde. In een extreem oncomfortabele kamasutra-houding zat ze tussen haar koffers. Maar, er was een minuscule zitplek ontstaan en ik maakte er gebruik van. Tja, om acht uur ‘s ochtends koffers en/of fietsen meenemen in de trein zou nou eenmaal verboden moeten worden.

Goed. De toon was gezet. De dertig volle minuten richting Amsterdam was de sfeer alles behalve ontspannen. Door de opgebouwde kofferconstructie zaten we ongemakkelijk dichtbij elkaar en bij elke schommeling van de wagon eindigden ik praktisch bij haar op schoot. Aan het eind van de rit had ze een tekort aan lucht van al het zuchten. Ergernissen in de trein zijn eindeloos. Ik nam het haar niet eens kwalijk.

De ochtend erop zat ik erover na te denken toen ik wederom geplet werd door mijn medereizigers. Voor iemand die waarde hecht aan een persoonlijke afstand van minimaal een meter zijn deze gedwongen intimiteiten geen lichtpunten in mijn leven. Ruimtegebrek is slecht één van de vele treinkwellingen.

Schermafbeelding 2016-11-05 om 23.02.36
Smakgeluidje hier, irritatie daar

Zo ben ik erachter gekomen dat menig persoon de trein ziet als een plek waar je zorgeloos je nagels kunt knippen of ongegeneerd maaltijden kunt consumeren (met de ongewenste smakgeluiden erbij, natuurlijk). En vervolgens wordt de trein gebruikt als prullenbak en in het geval van de nachtrein treurig genoeg soms zelfs als toilet.  En dan al die mensen die al schouderduwend, opdringerig zichzelf de trein in proberen te wurmen terwijl er nog een heleboel mensen moeten uitstappen. Laatst zag ik ter overmaat van ramp zelfs iemand schaamteloos z’n fiets naar binnen proppen waardoor de uitstappers half het perron op werden geslingerd.

Of wat dacht je van al die keren dat je in een bomvolle trein zit, keurig hebt ingecheckt en in tachtig procent van de gevallen niet gecontroleerd wordt? En wanneer je een keer scheve schaats rijdt en bewust de incheckpalen voorbij sneakt staan de conducteurs als opgehitste hyena’s je op te wachten. De boete in dat geval is overigens 35 euro en lief knipperen met je ogen leidt in de meeste gevallen niet tot boetevermindering. In huilen uitbarsten wellicht wel, dat heb ik nog niet geprobeerd.

Het vertragingendebacle sla ik voor mijn eigen gemoedstoestand even over. Op het moment dat je door de intercom ‘dames en heren’ hoort, kun je alvast richting de kiosk sjokken om troost in de vorm van suikerrijk voedsel aan te schaffen. Je moet je immers met iets bezighouden terwijl je op je vertraagde trein wacht.

Schermafbeelding-2016-08-29-om-23.08.38-285x300Afgelopen zondag stapte ik in een volle trein. Twee snelle, glimmende mountainbikes blokkeerden vijf zitplekken. De eigenaren stonden er overenthousiast naast en waren in een luidruchtig gesprek over fietsschoenen. Ik rolde zichtbaar met mijn ogen en ging op de trap zitten. De conducteur keek me medelevend aan. ‘Mevrouw, verderop heb je een coupé met heel veel plek, als je snel bent mag je daar gaan zitten.’ En zo begon mijn zondag goed in de eerste klasse. Plus één voor de NS.

Alexandra rolde na haar studie journalistiek door naar een stage bij Vogue. Joggingbroeken kent ze niet, neehee deze blonde vriendin gaat het liefst in een galajurk door het leven, want het leven is kort. Houden we van. Wil je onze columniste beter leren kennen? Volg haar dan hier op Instagram.

Hoofdfoto: Debby Distelblom

You Might Also Like