FASHION Featured NEWS

DE ONGEMAKKEN VAN DE ERVAREN HAKKENLOOPSTER

augustus 30, 2016

Mogen we jullie aan onze nieuwe contributor voorstellen? De Utrechtse Alexandra Dijkstra is parttime grappenmaakster, fulltime hakkenverslaafde en voor Tête-à-Tête houdt ze iedere maand een eigen column bij. Deze maand: haar haat/liefde verhouding met high heels. 

‘Heb je geen last van je voeten?’ Het is gegarandeerd de eerste vraag die me gesteld wordt als ik ergens binnenwandel – of binnenstrompel, afhankelijk van de gemoedstoestand. De naaldhak. Terecht geliefd door het oog, helaas gehaat door de voet.

Schermafbeelding 2016-08-29 om 23.07.12Wegens gebrek aan lengte en als klein meisje gefascineerd door de hakken van mijn grote nicht, kocht ik een decennia geleden mijn eerste paar. Dankzij mijn schamele Albert Heijn salaris destijds viel mijn oog op een afzichtelijk stel ‘stiletto’s’ van de Scappino – hoog op de lijst in de categorie ordinair. Sindsdien heeft de schoenen tic, op z’n zachtst gezegd, zorgelijke vormen aangenomen. Hoe hoger de hak, hoe sneller ik bij de kassa sta. Het resultaat: een rijk gevuld schoenenassortiment en voeten die regelmatig een bezoek aan de pedicure behoeven.

Iets met eigenwijs zijn en de zitschoen…

Niet lang geleden trakteerde ik mezelf op een nieuw hip paar van de Zara. Het type schoen waarvan menig mens van zou zeggen ‘leuk voor op een verjaardag waar je de hele avond kan zitten, maar verdere wandelingen vermijden’. Uiterst ongeschikt om op te lopen door de Utrechtse straten, zelfs voor de ervaren hakkenloopster. Het ontwijken van onverwachtse gaten waar je hak in kan blijven steken is een serieuze bezigheid. Tegen beter weten in ging ik de strijd aan, je weet immers nooit wie je tegenkomt.

Goed. Er was nog geen halfuur verstreken of ik stond al ergens met zweetdruppels op mijn voorhoofd mijn schoen uit de Utrechtse klinkers te wrikken. De gniffelende voorbijgangers nam ik voor lief. Na veel gehannes kwam de schoen los. In twee delen ja. De hak bleef standvastig in de grond zitten. Als een verloren Assepoester hinkelde ik uiteindelijk met hak en schoen richting de dichtstbijzijnde schoenmaker, die vermakelijk opmerkte ‘in al die jaren’ nog nooit zoiets te hebben meegemaakt.

Tien kilo schoenlijm en een paar tientjes verder waren de hakken weer klaar voor gebruik. Ter plekke trok ik ze aan, waarop de schoenmaker zich hardop afvroeg of ik niet had geleerd van mijn fouten, al wijzend naar een paar door hem opgeknapte onflatteuze bergschoenen. Ik keek ‘m vriendelijk aan en zei het eerste wat in me op kwam: ‘misschien in een volgend leven’.

Schermafbeelding 2016-08-29 om 23.08.38

Alexandra rolde na haar studie journalistiek door naar een stage bij Vogue. Joggingbroeken kent ze niet, neehee deze blonde vriendin gaat het liefst in een galajurk door het leven, want het leven is kort. Houden we van. Wil je onze nieuwe columniste beter leren kennen? Volg haar dan hier op Instagram.

Hoofdfoto: Debby Distelblom

You Might Also Like